Gisteren was het
een jaar geleden dat mijn vader overleed. Een jaar geleden werden we opgeschrokken door zijn plotselinge vertrek. Zomaar, terwijl er niets aan de hand was. Waar we in het begin veel verdriet hadden, kwam erna een periode van rouw, verwerken en ook het afhandelen van praktische zaken. Ondanks dat het me soms dwars zat dat er zoveel moest worden geregeld, ben ik blij dat ik mijn moeder daarin heb kunnen helpen.
De maanden erna gleden voorbij, met regelmatig nog een traan, omdat we mijn vader en de kinderen hun opa missen. Zo kwamen herinneringen boven, zeker voor en net na de begrafenis. Over mijn jeugd, hoe dingen vroeger gingen en hoe onbezonnen die tijd eigenlijk was. Zoals ik in mijn gedichtje destijds schreef: "Waarom herdenken we herinneringen pas achteraf ergens van en niet veel eerder, pas als het niet anders kan". Ik kan me niet herinneren, dat ik zo vaak aan vroeger heb teruggedacht, iets waardoor ik me veel bewuster ben geworden van de voorbij tikkende tijd.
Toen kwamen alle "eerste keer" dagen. De eerste keer dat mijn moeder alleen naar ons kwam, de eerste keer een verjaardag zonder opa en de eerste keer de feestdagen. Dat vond ik een beladen en lastige periode. Want vier je nu immers, dat je allemaal samen bent of herdenk je dat er iemand in je midden mist? De glans van Kerst was er voor mij wel vanaf.
Die feestdagen vielen dus zwaar, ik zag er tegenop. Noem me een struisvogel, maar ik had soms de neiging om het verlies weg te stoppen. Dat had mijn vrouw ook goed gezien. Ik hou er niet van om terug te blijven kijken, zeker niet als dat een jaar duurt. Op een moment heb ik behoefte om vooruit te kijken. Daarom voelde 2026 aan als
een nieuwe start.
Nu zijn we dan een jaar verder. De 'levenslessen'
waar ik in december over schreef zijn niet wezenlijk veranderd. Ik ben soms nog steeds boos dat mijn ouders nooit iets hebben gedaan met hun opgespaarde geld. Er was geen plan. Stel dat mijn moeder over 20 jaar overlijdt, dan krijg ik de helft van hun gespaarde geld plus een huis. Leuk, maar dan ben ik 67 en zit ik daar helemaal niet op te wachten. Hadden mijn ouders er maar vooral wat leuks mee gedaan.
Daarnaast ben ik me erg bewust geworden van de doortikkende tijd. Zo ben je druk bezig met je leven en zo kan het ineens voorbij zijn. En dan....life goes on. Het leven moet doorgaan voor je nabestaanden, dus je moet ook zorgen dat dingen goed zijn geregeld. In ons geval heb ik dus wat vaker met mijn vrouw samengezeten over hoe ik dingen heb geregeld en wat er gebeurt als ik zou omvallen. Geen prettige gesprekken, maar soms wel nodig. Als vervolg (maar nog niet gepland) willen we naar een notaris om alvast wat zaken vast te leggen.
Het jaar had dus afwisselingen van rouw en praktische zaken. Afgelopen weekend hebben we even stilgestaan bij mijn vader's overlijden. Ik respecteer uiteraard mijn moeder's keuze, maar zelf zou ik liever zijn verjaardag willen herdenken/vieren. De beelden van de laatste dag van het overlijden zullen me namelijk altijd bijblijven. Dat zijn geen fijne beelden. Ik wil mijn vader liever blijven onthouden zoals hij was en hoe hij vroeger was. Dan past een verjaardag voor mijn gevoel beter. Maar zoals ik zei, ieder zijn keuze natuurlijk.
Nu beginnen we aan een tweede jaar, dat zou gemakkelijker moeten zijn. Natuurlijk missen we hem nog regelmatig, maar we moeten ook door met ons leven. Mijn moeder doet het trouwens best goed. Na een tijdje heeft ze langzaam haar gebruikelijke dingen weer opgepakt. Ondanks al het herdenken, kan ze nu soms ook weer lachen en over luchtige dingen praten. Het zal natuurlijk nooit wennen, maar dat vind ik wel al heel wat waard.
Als je een naaste hebt verloren, hoe herdenk jij hem/haar dan het liefst?
