De laatste dagen maak ik me wat zorgen om onze uitgaven komende jaren. Misschien maak ik me te veel zorgen en wil ik het te graag te goed doen. Ik zal het even uitleggen.
Het begon met onze kinderen. De jaren vliegen voorbij. Zo waren ze nog kleine muppies en nu gaan ze richting volwassenheid. Over een aantal jaar wordt de eerste al 18 jaar. En vanaf dan worden het dure jaren. Even opsommen wat er tegen die tijd verandert:
- Geen kinderbijslag meer: €832 per kwartaal = €277 per maand.
- Ziektekostenverzekeringen: 2x €200 = €400 per maand.
- Schoolgeld: 2x €2500 = €5000 per jaar.
Totaal hebben we het dan opeens over ruim €13k per jaar aan extra lasten. Dat is flink. En dan heb ik nog niet gekeken naar schoolactiviteiten, kamerhuur etc. En ja, je hebt ook zoiets als studiefinanciering, maar dat is geen vetpot.
Je zou natuurlijk kunnen zeggen: "beste kinderen, succes, zoek het zelf maar uit", maar dat willen we niet. We hebben altijd gezegd, dat we ze mee willen helpen om zonder schulden de arbeidsmarkt op te komen. Onze ouders hebben dat bij ons gedaan, dus willen we dat ook graag voor onze kinderen doen. Daarnaast telt een studieschuld ook hard mee bij het verkrijgen van een hypotheek. Nu heb ik niet de illusie dat onze kinderen zomaar een huis kunnen kopen tegen die tijd (zelfs nu al niet), maar toch lijkt het me handig als ze niet eerst tig jaar hun studieschuld moeten afbetalen.
Dus komen we uit op minimaal €13k per jaar aan extra uitgaven. Dat worden dus flink dure jaren, met minimaal vier jaar voor een vervolgstudie. Om ons daarop voor te bereiden, zetten we nu alvast al wat geld
opzij in een potje. Dat is vooral bedoel om een beetje voorbereid te zijn, zodat we straks niet alles opzij hoeven te leggen.
Dat waren onze kinderen. Dan onze auto's. We hebben twee benzineslurpers, die richting de 100.000 km gaan. Gezien de omstandigheden komt het nu net zo uit, dat ze allebei binnen een jaar op de ton uitkomen, voor ons normaal een moment om in te ruilen. We hebben wel een potje opgebouwd hiervoor, maar ik schrok vorige week nogal van de prijzen van tweedehands auto's. Bizar wat je daarvoor tegenwoordig neer moet tellen! De huidige energie/benzine/grootsheidswaanzin-crisis in de wereld heeft mij ook laten nadenken over een vervolgauto. Gaan we nog een keer voor benzine of is het handiger/beter/goedkoper om elektrisch te gaan rijden. Maarja, waar je tegenwoordig al €20k moet neertellen voor een Toyota Aygo is het elektrisch helemaal bizar. Auto's van €40-50k lijkt wel heel normaal te zijn. En dan heb ik het niet eens over nieuwe auto's! Ik weet niet hoe al die mensen dat om me heen doen, maar ergens mis ik iets. Zouden ze allemaal op afbetaling of lease rijden of houdt iedereen tegenwoordig zoveel over? Hoe meer ik erop let, hoe meer ik het me afvraag. Niet vanuit FOMO, maar vooral uit verbazing.
Dus: twee nieuwe auto's (€30-40k) plus een paar jaar erna €13k per jaar minder overhouden. Dat is dan nog los van eventuele potjes voor verbouwing, reparaties of vakantie. Ik begin het dus wat somber in te zien. Maar dat is het mooie van potjes, uiteindelijk gaat het over keuzes maken:
- Moeten we beide auto's nu vervangen of kan er eentje wachten?
- Moeten we elektrisch gaan rijden of blijven we toch bij benzine?
- Moeten we alle uitgaven van tevoren bij elkaar hebben gespaard of kan dat ook in dat jaar?
- Vangen we alles voor onze kinderen op of laten we ze een deel zelf bijdragen?
- Moeten we onze beleggingsinleg laten doorgaan of stoppen we met inleggen?
- Moeten we onze beleggingen ongemoeid laten of nemen we er een greep uit?
Genoeg keuzes dus. En om helder te maken: je hoort mij niet klagen hoor, het zijn vooral luxe-keuzes. Wij hebben gekozen voor kinderen en geven het geld graag aan ze uit. Ik zie het vooral als tropenjaren qua financiën. Bij bovenstaande keuzes wil ik graag de inleg in onze beleggingen door laten lopen. Misschien is dat wel niet realistisch in die tropenjaren.
Hoe maken jullie afwegingen als er tropenjaren zijn qua financiën?
