Allereerst een voetnoot bij de host. Sander is een opinieschrijver/maker, was hoofdredacteur van Quote en als telg van een grafelijke tak zelf een welgesteld iemand. Dat is belangrijk om te weten als je de serie gaat bekijken, aangezien hij in de serie zelf wat vooroordelen toetst over rijk/arm.
Laat ik vooropstellen: ik vond het een interessante serie. Er zijn soms flinke verschillen tussen rijk en niet rijk, wat leidt tot kansenongelijkheid. Ik ben fel tegenstander van kansenongelijkheid. Iedereen zou dezelfde kansen moeten krijgen, los van of je arm of rijk bent. De serie laat zien, dat dit niet zo is. Dus goed dat hij dat aan de kaak stelt. Ook het concept vond ik wel interessant.
Tijdens het kijken van de afleveringen gingen mij wel een aantal dingen jeuken. Laat ik ze op een rijtje zetten:
- Algemeen: een verschil is een feit, ongelijkheid zit in je hoofd. Dat gaat in dit geval over vermogen, niet over kansen. Ik ben sterk tegenstander van kansenongelijkheid, dat moeten we zoveel mogelijk oplossen. Alleen vlecht de hele serie kansen- en vermogensongelijkheid door elkaar. Vermogensverschillen kunnen leiden tot kansenongelijkheid, maar in de serie wordt gedaan alsof dat de enige reden is. Terwijl er ook allerlei andere complexere aspecten bij komen kijken, zoals motivatie, initiatief, intelligentie etc. Daarnaast wordt niet duidelijk waar de grens wordt gelegd. Wat is "rijk" en wat "arm".
- In discussies over vermogen gaat het vaak over mensen die vermogen hebben georven, die op een bevoorrechte plaats zijn geboren of self-made miljonairs. Dat is het beeld van Sander van de rijken (namelijk de positie waarin hij zichzelf bevindt). Er worden daarmee algemene stellingen gedaan over belastingen en de oneerlijkheid hiervan in de samenleving, terwijl vaak voorbij wordt gegaan aan mensen die er hard voor hebben gewerk. Niet iedereen heeft vermogen, omdat ze het hebben ontvangen. Hierdoor doet men alsof het geld dat zij hebben verdiend algemeen goed is.
- In de tweede aflevering gaat het over huisjesmelkers. Tijdens de aflevering blijkt, dat Sander ooit ook een pand heeft verhuurd (en hiermee net gestopt is). Goed dat hij het probleem zelf inziet, maar het geeft een wat wrange smaak. Als klap op de vuurpijl sluit hij de aflevering af met de tevreden opmerking, dat de verkoop van zijn appartement hem zojuist een ton extra heeft opgeleverd. Dat is wat vreemd als je een programma presenteert over vermogensverschillen.
- Als je mensen interviewt, moet je ook openstaan voor hun verhalen, zowel positief als negatief. Dat gaat regelmatig mis in de serie. De verhalen van de "armen" worden uitgebreid neergezet, terwijl het verhaal van "rijken" vaak eenzijdig wordt neergezet en zelfs wordt afgekapt. Sander legt vooral uit waarom hij vindt dat iets moet zijn, maar vraagt niet door naar de redenen van anderen. Dat gebeurt bij een gesprek met zijn ouders, maar als toppunt bij een pandjesbaas in Amsterdam, waarbij zelfs is ge-edit in zijn verhaal als hij een tegengeluid wil laten horen.




